Hemen her mecliste yankılanan o meşhur iç çekişi hepimiz biliriz: "Nerede o eski Ramazanlar, nerede o eski bayramlar?" "Nerede o eski dindarlık, nerede o samimi insanlar?" Bu cümleler, sadece geçen zamana duyulan bir özlemi değil; aynı zamanda bugüne, şimdiye ve genç kuşağa duyulan bir sitemi de içinde barındırır.   Ancak durup düşünmek gerekir: Eskiyi bu denli ulaşılmaz kılan bizzat bizler değil miyiz? Eskiden küçüklerin daha saygılı, büyüklerin daha müşfik olduğu doğrudur; ancak sevgi ve saygı takvim yapraklarına hapsedilecek kavramlar değildir. "Eskisi-yenisi" olmaz; sevgi her çağın dili, saygı her dönemin zırhıdır. Bugünün çocuklarını veya gençlerini suçlamak yerine, onlara o çok övündüğümüz "eski" nezaketi yaşayarak göstermek asıl sorumluluğumuzdur.   İslam medeniyeti, sadece geçmişle övünen değil, geçmişin "hayır" mirasını bugüne taşıyıp onu "ihya" eden bir medeniyettir. Kur'an-ı Kerim bize, iyiliğin ve hayrın zamana hapsedilemeyeceğini öğretir. Rabbimiz şöyle buyurur: ​"Siz, insanlar için çıkarılmış en hayırlı ümmet oldunuz. İyiliği emreder, kötülükten men eder ve Allah’a inanırsınız." (Âl-i İmrân, 110) ​Bu ayetteki "hayırlı ümmet" vasfı, sadece belli bir döneme veya "eskiler"e hasredilmemiştir. İyiliği yaşatan ve kötülüğe set çeken her mümin, hangi çağda yaşarsa yaşasın o hayırlı zincirin bir halkasıdır. Dolayısıyla "Eskiler daha iyiydi" diyerek bugünün hayır kapılarını kapatmak, İslam’ın dinamik ruhuyla bağdaşmaz. ​ Eğer bugün bir kopukluk yaşıyorsak, bu zamanın suçu değil, bizim o sünnetleri yaşama ve yaşatma gayretimizdeki eksikliktir. "Eskilerle yenilenmek" demek; köklere sadık kalarak yeni yapraklar açmak demektir. ​​Mesela "Eski Ramazanlar" dediğimiz şey, aslında o dönemdeki insanların ihlasıdır. Ramazan’ın bereketi, 1400 yıl önce neyse bugün de odur. Yardımlaşma ve kaynaşma, sadece geçmişe ait birer hatıra değil, her an yerine getirmemiz gereken birer kulluk vazifesidir. ​Eğer sofralarımızda bir eksiklik, mahallemizde bir soğukluk hissediyorsak; komşusu açken tok yatmamayı emreden o nebevi ölçüyü bugün bizzat biz pratiklerimize dökmeliyiz. Başkasının yapmadığından şikayet etmek yerine, "Ben ne yapabilirim?" sorusunu sormak, manevi yenilenmenin ilk adımıdır. ​ ​Başkalarının eksiklerini konuşarak, "her şey bozuldu" diyerek yerimizde saymak bizlere bir şey kazandırmaz. ​Eskilerle yenilenmek; geçmişin ihlasını bugünün imkanlarıyla, eskilerin sabrını bugünün hızıyla ve kadim değerleri modern hayatın içinde yeniden diri tutmaktır. Biz kendi ahlakımızı, düğünümüzü, bayramımızı ve komşuluğumuzu Allah’ın rızasına uygun hale getirdiğimizde, o "eski güzelliklerin" aslında hiç gitmediğini, sadece bizim onları yaşamamızı beklediğini göreceğiz.   ​Unutmayalım ki; yarının yaşlıları biz olacağız ve bugünün gençleri de bir gün "Nerede o eski günler?" diyecekler. O gün geldiğinde, arkamızda sadece bir iç çekiş değil, yaşayan ve nefes alan bir gelenek bırakmak istiyorsak; eskilerle dertlenmeyi bırakıp, eskilerin güzelliğiyle yenilenmeye bakmalıyız.