Günümüz dünyasında insanoğlu, modernleşme adı altında kendi elleriyle ördüğü soğuk duvarların arasına sıkışıp kalmış durumda. Şehirlerin gri betonları gökyüzüne doğru yükseldikçe, ruhumuzdaki yeşil alanlar daralıyor; binalar devleşirken insan ilişkileri ne yazık ki küçülüyor. Büyük şehirlerin daracık evlerinde boğulmak yerine; toprağımıza, geniş evlerimize ve o sarmalayıcı geniş aile yapımıza dönme vakti gelmiştir. Betonun soğukluğundan sıyrılıp toprakla yeniden temas etmek, bu iyileşme sürecinin ilk adımıdır. Toprak dürüsttür; ona ne verirseniz size misliyle onu sunar. Sevgi ve dürüstlük de böyledir; yüreğinize ektiğiniz her iyilik tohumu, er ya da geç çevrenizde filizlenecek bir ormana dönüşecektir, İyilik İçten başlar. İyi birilerini aramak yerine kendi içimize dönüp bizzat "iyi olanın" kendisi olmalıyız.   ​Sosyal medyanın parıltılı ama bir o kadar da sahte dünyası, bizi "arkadaş" sayısının çok, samimiyetin ise yok olduğu bir yalnızlığa hapsetti. Ekran kaydırmaktan yorulan parmaklarımız; bir akrabanın elini sıkmanın, bir dostun omzuna dokunmanın o iyileştirici sıcaklığını neredeyse unuttu. "Bir artı bir" dairelerin dar duvarları arasında paylaşılan yalnızlıklar yerine; kalabalık sofraların, bitmek bilmeyen derin sohbetlerin ve kopmaz akrabalık bağlarının huzuruna, dijital yalnızlıktan samimiyetin sıcaklığına  sığınmalıyız.   Bugün en büyük sorumluluğumuz; aile kavramını ve akrabalık ilişkilerini köhneleşmiş birer gelenek değil, yaşayan birer değer olarak yeniden inşa etmektir. Temel hedefimiz; anne ve babalarımızı ömürlerinin son demlerinde huzurevlerine emanet etmek değil, onları kendi sıcak yuvamızda, ailemizin merkezinde huzura kavuşturmak olmalıdır. Eskilerin o meşhur samimiyetini bugünün imkânlarıyla harmanlayarak, kuşaklar arası köprüleri her zamankinden daha sağlam hale getirmeliyiz.   ​Yalnızlaşarak değil yakınlaşarak; yaşlılarımızın dizinin dibinde, onların hikmetli nasihatleriyle yaşamı çok daha anlamlı kılabiliriz. ​Evliliğin kutsallığına, ailenin birleştirici gücüne ve inancın sunduğu o derin iç huzura yüzümüzü dönmek için hâlâ geç kalmış sayılmayız. Sahte kimliklerin ve geçici heveslerin yorduğu ruhumuzu, ancak geleneklerimizin ve maneviyatımızın köklü gölgesinde dinlendirebiliriz. ​Modern hayatın sunduğu dar kalıplardan çıkıp geniş gönüllere ve köklü aile bağlarına yönelmek bir geri adım değil; aksine, gerçek özgürlüğe doğru atılmış dev bir adımdır. İnsanı ayakta tutan teknolojik imkânlar değil, aidiyet hissettiği kökleridir. Sanal ve sahte sevgilerle değil; samimi bir aile ortamında tazelenerek, manevi değerlerimizle yeniden dirileceğiz. ​Sevginin ve saygının hâkim olduğu, değer üreten bir medeniyet için yeniden "Bismillah" demeli ve harekete geçmeliyiz. ​