Bir kentin hafızası, o kentin simge yapılarına kazınır. Adana denince akla gelen ilk ve en kıymetli hazinelerden biri hiç şüphesiz Ulu Cami’dir. Yüzyıllardır nice bakanı, bürokratı, milletvekilini ve sayısız yerli-yabancı ziyaretçiyi ağırlayan bu muazzam külliye, Ramazan oğulları Beyliği’nden günümüze ulaşan en büyük miraslarımızdan biridir. Ancak bugün bu kadim yapının kapısından girenlerin karşılaştığı eksiklikler, ne yazık ki tarihi ihtişamın gölgesinde çözümsüz bir mesele olarak durmaya devam ediyor. ​Mesele gayet açık ve net: ​Adana Ulu Cami’de kadınların abdest alabileceği, ihtiyaçlarını giderebileceği mahrem ve nitelikli bir alan yok. ​Engelli vatandaşlarımızın camiye rahatça erişmesini sağlayacak bir rampa bulunmuyor. ​Caminin dış duvarlarına yazılan çirkin yazılar, defalarca dile getirilmesine ve yetkililere hatırlatılmasına rağmen hâlen sildirilmiş değil. ​Mevzuatın Arkasına Sığınmadan Çözüm Üretmek ​Yıllardır süregelen görüşmelerde, konunun dile getirildiği her platformda aynı gerekçeyle karşılaşıyoruz: "Bürokrasi, mevzuat ve tarihi yapının dokunulmazlığı." Şüphesiz ki tarihi mirasımızı korumak, Koruma Kurullarının ve Vakıflar Bölge Müdürlüğünün en asli görevidir. Kimse bu eşsiz yapıya bir çivi çakılmasını, çini ve taş dokusuna zarar verilmesini istemiyor. Amacımız kimseyi suçlamak veya hedef göstermek de değil. Ancak koruma anlayışı, insanı yapıdan uzaklaştıran bir engele dönüşmemelidir. ​Ulu Cami’nin hemen yanında bulunan şadırvan genele açık bir alandır ve takdir edilir ki kadınların mahremiyet ölçüleri dairesinde abdest alabilmesine imkân tanımamaktadır. Camiye ait bağımsız bir tuvalet veya hijyen alanı bulunmaması da cabası. Oysa mimari açıdan yapıya zarar vermeden, geri dönüştürülebilir ve estetik çözümler üretmek pekâlâ mümkündür. ​Küçük Dokunuşlar, Büyük Kolaylıklar ​İl Müftülüğü ve Vakıflar Bölge Müdürlüğünün iş birliğiyle atılacak küçük ama nitelikli adımlar, bu bürokratik kilidi açabilir(mi)? ​Ahşap ve Estetik Bölmeler: Cami içindeki uygun ve boş alanda, tarihi dokuya zarar vermeyecek, taş duvarlara monte edilmeyen seyyar ve ahşap separatörler kullanılabilir. ​Kadınlara Özel Abdest Alanı: Mevcut su tesisatına uygun iç alanlarda veya çeşme hizasında estetik bir ahşap düzenleme yapılarak kadınların rahatça abdest alabileceği bir mekân oluşturulabilir. ​Eksiksiz Bir Vestiyer ve İhtiyaç Alanı: Hanım kardeşlerimizin başörtüsü veya ferace gibi ihtiyaçlarını karşılayabileceği, şık ve yine tarihi dokuyla uyumlu ahşap vestiyerler yerleştirilebilir. ​Erişilebilirlik ve Çocuk Dostu Yaklaşım: Engelli vatandaşlarımızın ibadethaneye ulaşımını kolaylaştıracak rampalar ve düzenlemeler derhâl yapılmalı; çocuklarımız ise herhangi bir katı kısıtlamaya maruz kalmadan, cami adabına uygun bir özgürlükle bu mekânda bulunabilmelidir. ​Dış Duvarların Temizliği: Tarihi dokuya zarar vermeyen özel tekniklerle cami duvarlarındaki yazılar ivedilikle temizlenmeli ve bu kadim yapıya yakışan saygınlık yeniden kazandırılmalıdır. ​Camiler Hayatın Merkezinde Olmalı ​Camilerimizi sadece belirli yaş gruplarının uğradığı binalar olarak göremeyiz. Söylemde "Camiler kadınlara, çocuklara ve engellilere açıktır" demek yetmiyor; bunu icraatla, sunulan imkânlarla ve mimari kolaylıklarla göstermek zorundayız. Şehrin merkezinde duran, binlerce insanın uğrak noktası olan Adana Ulu Cami’ye ibadet için gelen bir kadının veya engelli bir vatandaşın geri dönmek zorunda kalması, hepimizin ortak sorumluluğudur. ​Adana Valisi, İl Müftüsü ve Vakıflar Bölge Müdürü’nün değiştiği bu yeni dönemde; mülki amirlerimizden ve kurum yöneticilerimizden bu haklı değişimi ve düzenlemeleri Adana kamuoyu adına arz ve talep ediyoruz. ​İyi niyetle dile getirilen her talebin sitemle karşılanması yerine, yapıcı bir anlayışla masaya yatırılmasını bekliyoruz. Adana Ulu Cami, tarihine yakışır şekilde kapısını ardına kadar herkese açmalı; bürokrasi insan odaklı hizmetin önüne geçmemelidir.