Bir Yola Çıktım Ben. İnsanlığı Kuşanıp, Bir Çakıyı Dahi Kenarda Bırakarak! Sadece Samimi Bir Yüreği Yanıma Alarak, Gazzeyle Buluşmayı Hayallerimden Biri Sayarak. Yürekleri Güzel Kardeşlerimin,  Umutlarıyla Buluşarak  Büyüttüm Umutlarımı. Kardeşlerimin Zalimlere Olan Kızgınlıklarını Taşıdım Kaşlarımda. Mesafeleri Kısaltırken, Sakarya Diyordu Bir Ses! Bir Meydan Kurulmuş! Neferler Gerekti. Biz Varız Dedik! 313 Kişi! Tek Yürektik! Mesele Kudüs Olunca! Aşkla Şevkle Kararlılıkla Yürüdük Her Adımda... Derdimiz ve Acımız Dipdiriydi. Gözlerimizde Yaşlar Akarken. Gazzeli Kardeşlerimiz Aklımızdan Hiç Çıkmıyordu. Sanki Akan Gözyaşı Değil! Onların Kanlarıydı! Şehadet Gömleğini Giydiğimiz Günden Beri Bekliyoruz Onlarla Buluşmayı. Her Eylemle Diriliyor Yaklaştığımız Hissiyatını Taşıyoruz Yüreklerimizde, Ümmetin Birleşeceği Günlerin. Sahabeler Şehri Karşılıyordu Kabul Olunmuş Makbul Dualarla. Yürüyorduk  Tarihe Tanıklık Eden Meydanlara Doğru! Harçlığını Biriktirip Gazzeye Göndermek İsteyen Çocukta Aynı Meydandaydı! Katledilen Çocukların Acısını Taşıyan Hanımlarda! Yumruğunu Sıkan İndirmeyen Cengaverlerde! Dualar... Dualar... Mis Kokulu Samimi Niyetler Taşınır Bu Konvoyda... Silahla Bekleyen Müslüman Bir Askere Gül Veren Bir Yiğit Çıkar. Mesele Kardeşlikse Habilin Yanında Durmayı Yeğler Refikler! Acı Olsa da Dönmek! Hudeybiyeyi Düşünerek Hareket Eder Yiğitler! Bu Sevda Biter mi? Bitmez Elbet! Şehadetle Buluşulacak, Rabbi Rahmana Doğru Uzanacak, Radiyeten Merdiyah Makamına Yükselince Son Bulur Ancak! Abdullah SEVİM KULFANİ 17.08.2026 CİZRE